Jouw account | Logout | SESSION MADE? =

Boventitel Titel

Openingstekst komt hier. 

Inhoudsopgave

Inleiding: hoe taal verduidelijkt én verwart

titel

titel

Opdracht: je communicatie verhelderen, altijd en overal
Hoe zit dat  bij jou? Neem je eigen en andermans gesprekken onder de loep: wat doe jij eigenlijk om jouw communicatie te verduidelijken? En wanneer doe je het wel? En wanneer niet?

 

 

 

Opdracht: goed leren samenvatten
Goede vragen stellen is belangrijk. Zo corrigeer jij je communicatie en blijf je in tune. Vat af en toe in je eigen woorden samen wat je denkt dat de ander bedoelt en vraag daarna of het klopt: ‘Als ik het goed begrijp zeg je <…>: klopt dat of mis ik iets?’

 

Opdracht
denk terug aan een recente miscommunicatie of conflict met je partner. Als je terug kon gaan in de tijd, hoe had je het gesprek dan willen laten verlopen? Waar liep het mis? Denk aan de aandachtspunten die we hierboven hebben besproken.

 

 

titel

titel

Opdracht: goede afspraken maken
Maak een goede afspraak. Stel … etc

titel

 

 

Stop met verwijten, vraag

Klaagzangen en verwijten brengen elke relatie in gevaar. Het is besmettelijk: je partner gaat hetzelfde doen. Het uiten van een wens of vraag zorgt voor betrokkenheid en vergroot de kans dat je partner positief reageert.

De belangrijkste vuistregel: uit kritiek als positieve vraag of wens. dat vergroot de kans dat die ander positief en constructier reageert.

Liever niet zo dus!

‘Weer op pad? Je doet veel leukere dingen met je vrienden dan met mij!’
‘Vind je het gek? Jij zeurt alleen maar! Logisch dat ik dan liever met mijn vrienden op pad ga.’

Beter is: ‘Vind je het leuk om vrijdag samen naar het strand te gaan? Ik heb die dag vrij.’
‘Ik zou met Marie sporten, maar dat kan eventueel ook op woensdag. Ik bel haar zo even.’
Verwijten zijn niet altijd als zodanig herkenbaar.

In de volgende 3 blokken zie je de verschillende gedaanten waarin het verwijt zijn lelijke kop opsteekt. Vermijd ze, stuk voor stuk.

Content

 

Geen etiketten en labels

Etiketten en labels saboteren de mogelijkheid van je partner om positief te reageren en te veranderen. Ze werken als selffulfilling prophecy. Woorden als: ‘altijd’ en ‘nooit’ in combinatie met de persoonsvorm ‘jij bent’ zijn veroordelingen voor het leven. Logisch dat iemand daartegen in verzet gaat. In plaats van een stempel te drukken, kun je beter het gedrag veroordelen en een alternatief suggereren. De kans dat iemand daar wat beter op reageert is een stuk groter.

Dus liever niet zo!

  • ‘Jij bent aartslui, net als je vader, ik ga zelf wel weer naar de apotheek. Aan jou heb ik niets.’ 
  • ‘Ach waarom zou ik ook proberen met je te praten, je luistert toch nooit! Je bent nou eenmaal een narcist die alleen om zichzelf geeft.’

Bij dit soort uitspraken is het niet alleen zo dat je de ruzie alleen maar verder laat escaleren, het legt als het ware een bom onder je hele relatie. Als jij niet gelooft dat je partner een beter mens kan worden, waarom zouden jullie dan nog samen zijn?

Laat oude koeien in de sloot

We houden allemaal een kasboek bij van de dingen die de ander ooit verkeerd heeft gedaan. Hoe vaker een partner over de schreef gaat, hoe meer negatieve gevoelens opgestapeld worden en het vertrouwen afbrokkelt. Sommige partners zullen bij elk nieuw voorval een vers bijgewerkt cv’tje van hun partner erbij pakken. Logisch om oude koeien uit de sloot te halen wanneer je je partner niet meer vertrouwt. Hoe gerechtvaardigd het ook voelt, het zorgt niet voor het gewenste effect: namelijk dat je partner het nu wel goed doet. Probeer het verleden erbuiten te houden als je het huidige conflict wilt oplossen. Het gevaar van oude koeien is dat je ruzie krijgt over iets wat nu niet aan de orde is.

Vermijd wat Maria hieronder wel doet.

‘Je zegt wel ja, maar ik ken je: dan doe je het gewoon weer niet. Laatst zei je ook dat je op tijd thuis zou zijn, maar toen zat je doodleuk in de kroeg.’
‘Krijgen we dat weer! Ik heb toch al 10 keer gezegd dat ik was vergeten dat ik had afgesproken met Toon!’

Ook de volgende uitspraken zijn dodelijk voor een constructief samenzijn – ofwel omdat ze verlammend werken, ofwel omdat ze irrelevant zijn:

  • ‘Het is je nog nooit gelukt om clean te zijn, het gaat je nu ook niet lukken.’
  • ‘Ach, jij bent toch zelf ook vreemdgegaan in een vorige relatie, nu weet je eens hoe het is als een ander dat bij jou doet.’

Pas op voor de waaromvraag

Partners verschuilen zich regelmatig achter ogenschijnlijk ‘redelijke’ vragen die stiekem een stekend verwijt inhouden. De ‘waaromvraag’ leidt bijna altijd tot een discussie. De vraag ‘Waarom doe je dat toch telkens?’ roept bij je toehoorder de neiging op om zich te verantwoorden. ‘Ik doe het omdat ik haast heb en geen tijd heb voor jouw gezeik!’ Dat antwoord krijg je niet als je je vraag anders formuleert: ‘Ik weet dat je het druk hebt, maar kun je nog de woonkamer opruimen zoals je had beloofd?’

 

 

Opdrachten Reflectie 2

OPDRACHT
hoe ervaar jij je zoektocht naar de liefde? Welke van bovenstaande obstakels zitten jou vooral nog in de weg? Wat is jouw ervaring met online dating?

 

OPDRACHT
welk verlangen weegt voor jou in het algemeen zwaarder? Ben jij meer gericht op vuurwerk of een veilig nest? Vind jij een relatie in de beginfase vooral leuk (vlinder-verslaving) of is het voor jou pas de moeite waard als je iemand echt kunt vertrouwen en je meer jezelf kan en durft te zijn?

 

 

Samenvatting

samenvatting hier

Extra leesvoer

Bestaat de ware of moet je gaan voor een prettig compromis?


‘Wie een mooie, goede en slimme vrouw zoekt, zoekt er niet één, maar drie.’
Oscar Wilde, schrijver

Een knappe vrouwelijke kennis is al meer dan tien jaar single. Onvrijwillig. ‘Er zijn gewoon écht geen leuke, slimme mannen. Ja, behalve een paar die bezet zijn.’ Ze zegt het aldoor, waarbij ze zich niet realiseert hoezeer ze de mannen in haar omgeving beledigt. De mannen die ze wel leuk vindt, zijn bij nadere beschouwing mannen die ze niet goed kent en waarop ze haar fantasieën kan projecteren, zoals buitenlandse filmregisseurs, mysterieuze reizigers of rondtrekkende zakenmensen. Telkens als zo’n man dichtbij is, is er toch iets mis mee. Er is altijd iets mis. Al is het maar dat ze haar iets te graag willen.

Als een nieuwe partner per se aan bepaalde eisen moet voldoen, zoals specifieke looks, een bepaalde status of een dikke portemonnee, dan staat dit de belangrijkste vraag in de weg: kan ik goed met deze persoon opschieten?

Uit onderzoek blijkt: hoe aantrekkelijker en gewilder mensen zijn, hoe meer keuze ze hebben, hoe hoger hun eisen en verwachtingen zijn en hoe lastiger ze zich aan de ander kunnen overgeven. Veel keuze hebben stimuleert een neurotische zoektocht naar de ideale partner. Iemand die alle boxjes tikt. Maar helaas, de weerbarstige praktijk leert: die ideale partner bestaat niet. De meeste mensen komen daar ergens na hun dertigste wel achter. Toch is het lastig de droom los te laten als je opgegroeid bent met romantische sprookjes en irreële fantasieën. Ik ken genoeg volwassen mannen die blijven zoeken naar een vrouw die er standaard uitziet alsof ze van een fotoshoot komt, hun absurdistische humor deelt en graag met hen in de modder wil kamperen. Die vrouwen bestaan alleen in hun hoofd. En die gespierde, lange dokter die Tsjechov leest, het libido van een stier heeft, niet vreemdgaat en een gezin wil… die bestaat ook niet of is al bezet.

Hoe meer keuze, hoe minder liefde?
Neem Manhattan. Daar is meer dan de helft van de mensen alleenstaand. Alleen een Hawaïaans eilandje dat ooit dienstdeed als leprakolonie overtroeft dit New Yorkse stadsdeel. Deze New Yorkers blijken extreem knap en succesvol te zijn. Ook in Amsterdam is momenteel zo’n twee van de vijf mensen tussen de 25 en 40 jaar alleenstaand. Veelal leuke, creatieve, aantrekkelijke singles die in een stad wonen waarvan een groot deel ook leuk, creatief, aantrekkelijk en single is. En van deze mensen wil het merendeel een fijne relatie. Hier klopt iets niet. Natuurlijk, er is sprake van zelfselectie: steden trekken studenten, ambitieuze singles en vrije vogels aan die op het moment dat ze een partner hebben en een gezin willen stichten weer wegtrekken. Dat verklaart een deel van de singles. Maar er is meer aan de hand. Een bekend jampotjes-experiment uit 2000 werpt licht op de zaak. In een vergelijkend warenonderzoek van psycholoog Barry Schwartz werden voor een delicatessenwinkel op de ene dag 24 potjes met verschillende soorten jam uitgestalden op de andere dag zes verschillende. De 24 potjes trokken veel meer aandacht, maar of er nu veel of weinig potjes stonden, geïnteresseerden proefden er toch maar een of twee. Als het op kopen aankwam, werd er bij de uitstalling van zes potjes veel meer jam verkocht dan bij de grote uitstalling. Dit soort meerkeuze-experimenten is met talloze andere producten en activiteiten herhaald. Met steeds dezelfde resultaten.

Psychologen en opvoeders weten allang: geef een mensenbrein veel concurrerende opties en het verlamt. Het kan de gevolgen van alle keuzes niet overzien en vindt daardoor geen van de keuzes bevredigend. Het brein probeert spijt te voorkomen en blijft eindeloos in cirkeltjes ronddraaien. Meer dan vijf of zes opties maakt niet gelukkiger. In een ander onderzoek uit 2002 hield Schwartz nauwkeurig bij hoe werkzoekenden naar een baan zochten. Aan het einde van zijn onderzoek onderscheidde hij twee type mensen: de maximizers en de satisficers. De mensen die stopten met zoeken naar een baan zodra ze er eentje goed genoeg vonden, noemde hij satisficers. Degenen die doorgingen om de allerbeste optie te vinden, noemde hij maximizers. De maximizers bleken uiteindelijk beter betaalde banen te hebben (gemiddeld zo’n 7.000 dollar meer), maar ze waren ook meer gestrest, minder tevreden, vermoeider en neerslachtiger. Ze deden het beter, maar voelden zich slechter. Het is wat Schwartz inmiddels de paradox van de keuze noemt. Elke dag opnieuw worden we geconfronteerd met talloze beslissingen die ons geluk moeten vergroten. Te beginnen met de kleur van het koffiekuipje en eindigend met onze favoriete tv-serie. Ook in ons liefdesleven mogen we improviseren hoe we liefhebben, met wie, hoe lang en hoe vaak.

Onmogelijke eisen saboteren de liefde
Hoe meer keuze we dus hebben in de liefde, hoe hoger we de lat leggen. Vooral als je je als vrijgezel prima financieel redt, een leuk huis hebt en fijne vrienden, dan is er een risico dat je alleen een relatie aan wil gaan met iemand die op alle vlakken ideaal is. Een potje dagdromen is belangrijk en leuk, maar al te romantische idealen kunnen een relatie met iemand van vlees en bloed in de weg staan. In een echte relatie heb je te maken met slechte muzieksmaak, oninteressante verhalen en ochtendhumeuren. Vergelijk de persoon naast je constant met de Soulmate© en je hebt het perfecte recept voor een ongelukkig liefdesleven. Net zo teleurstellend als wanneer ik in de spiegel zou kijken in de hoop daar een NBA-basketballer met het hoofd van George Clooney te zien. Ik ken meerdere mensen die dachten hun zielsverwant te hebben ontmoet, terwijl hun wederhelft daar na een paar maanden toch alweer heel anders over dacht. Die was dan alweer een andere soulmate tegengekomen. Misschien is het nuttig het heilige huisje voorgoed onderuit te halen: de Ware bestaat niet.

Mensen die vasthouden aan het idee dat er één iemand op deze planeet rondloopt die hen compleet vervult, komen bedrogen uit. Een hardnekkig geloof hierin kan goede relaties met kleine gebreken zelfs saboteren en kapotmaken. Ik kwam dit soort stelletjes regelmatig in mijn therapiekamer tegen. Een simpel gebrek aan communicatie kan onoverbrugbaar lijken wanneer een van de twee partners na elke ruzie begint te dagdromen over een ideale zielspartner die in schril contrast staat tot de echte partner. ‘Een soulmate zou wel aanvoelen dat ik mokka-ijs wil en niet van kanoën houd.’ Vooropgesteld, inlevingsvermogen van een partner is een grote pre, maar vaak komen twee partners er ook wel uit als ze beter leren communiceren. Daar is zelden telepathie of een zielsverwantschap voor nodig. In plaats van wachten op de ware, kun je maar beter aan de slag gaan met de mensen die op je pad komen. De kans bestaat natuurlijk dat jullie ooit weer uit elkaar gaan, maar misschien is dat zo erg niet. Geniet ervan zolang het kan. Elke relatie of ontmoeting leert je iets over jezelf en brengt je dichter bij degene die je daarna misschien de Ware zou kunnen noemen. Maar of je ooit een bevredigende oplossing vindt voor tegenstrijdige relatieverlangens?

Liefdesrelaties: ga voor een prettig compromis
Dagdromers, new agers en perfectionisten zullen het misschien betwisten, maar het hele universum is een compromis. Perfectie bestaat niet. Jij en ik zijn levende compromissen. Al het leven is gecreëerd door tegenstrijdige verlangens. Ons lichaam alleen al bestaat uit systemen die geëvolueerd zijn om het tegenovergestelde te doen en willen:

Als jij een appel uit de fruitschaal haalt dan is er een set spieren die de arm strekt en een andere set die de arm samentrekt. Beide spiersystemen staan altijd op stand-by in enigszins actieve toestand. Je ademhaling, hartritme en bloedsomloop worden ook door twee tegenstrijdige systemen in gang gehouden: het sympathisch en parasympathisch zenuwstelsel. Het eerste is bedoeld om je lichaam voor te bereiden op actie (vechten of vluchten) en het tweede is gemaakt om jou weer te kalmeren.

Psychologisch gezien is jouw gedrag ook door twee tegenstrijdige systemen te verklaren: eentje dat jou motiveert om actief je doelen na te jagen (en daarvoor positieve gevoelens en verlangens in je losmaakt) en een ander dat jou voor gevaar wil behoeden door negatieve emoties en terugtrekkende reflexen. Nuttig om te weten is dat het tweede systeem krachtiger is dan het eerste, omdat het zo jouw overleving beter kan garanderen. Niet de liefde, maar de angst regeert. En dat maakt de liefde ook zo bijzonder.

Door deze tegenstrijdige verlangens zullen we wellicht nooit helemaal bevredigd zijn in een relatie. En niet alleen een relatie verandert, ook onze eigen behoeften en verlangens veranderen continu.
We willen zowel de passie en seksuele spanning van het prille begin, als de vanzelfsprekendheid van een duurzame relatie. Iemand met een hevige verliefdheid of nieuwe vlam kan last hebben van angst en onzekerheid, terwijl een ander in een langdurige stabiele relatie juist spanning en passie mist. Zo brengt elke fase in een relatie lusten en lasten met zich mee.

Hoe meer we die botsende verlangens in een en dezelfde relatie bevredigd willen zien, hoe lastiger we het onszelf maken. Er zijn geen gemakkelijke oplossingen. Als jij gewend bent aan een losbandig leven waarbij je geniet van verschillende sekspartners, dan kun je het moeilijk krijgen als jouw droompartner monogamie verwacht. Misschien niet direct, maar wel in een later stadium wanneer de seksuele nieuwsgierigheid is getemperd. Sommigen zien het als de oplossing om vreemd te gaan, maar daarmee saboteren ze de intimiteit. Eerlijkheid en een gevoel van connectie gaan hand in hand. Ik ken steeds meer mensen die experimenteren met een open relatie, maar dat betekent dat de partner daar ook echt voor open moet staan. Als dat niet het geval is groeit zo’n relatie na verloop van tijd scheef.

Sommige eigenschappen kunnen per definitie niet in één mens bestaan en sommige combinaties van eigenschappen komen weinig voor. Lieve, zorgzame, empathische mannen worden bijvoorbeeld niet snel succesvol en rijk; daar heb je nu eenmaal ook een beetje competitiedrang, frustratie en agressie voor nodig. Mannen die zorgzaam én succesvol en rijk zijn, zijn vaak bezet of hebben een grote keuze aan vrouwen en stellen hoge eisen. Een partner met een hoog libido geeft fantastische seks, maar maakt vreemdgaan ook waarschijnlijker. Iemand die succesvol is in zijn werk, heeft vaak minder aandacht voor zijn partner. Een mooi uiterlijk maakt dat je minder hoeft te leunen op een leuke persoonlijkheid. Wie intellectueel en goed belezen is, hecht waarschijnlijk minder aan het hebben van een strak, mooi lichaam. De ene neiging wedijvert met een andere. Zo is de natuur ‘gebouwd’.

Iedere partner kan op een bepaald moment ziek worden, slaapgebrek hebben, of niet lekker in zijn vel zitten, en daardoor dus minder aantrekkelijk zijn dan in het prille begin. En dat geldt ook voor jou. Als je voor elkaar gekozen hebt dan heb je, tot op zekere hoogte, de plicht om er iets van te maken. Je hoeft geen masochist te zijn, maar het is zonde, en ook niet erg eerlijk om bij de minste tegenslag de handdoek in de ring te gooien. De volgende partner heeft ook schaduwkanten. Doe tenminste voor een bepaalde tijd je best om de relatie te laten slagen. Dat voorkomt ook spijt als jullie het uitmaken.

Het is in ieder belangrijk in te zien te dat juist het hardnekkig zoeken naar de beste optie ons ongelukkig houdt. Al die eindeloze mogelijkheden die we voor onszelf gecreëerd hebben, helpen niet om liefde, saamhorigheid en vreugde te laten ontstaan. De diepere les: om liefde een kans te geven moeten we – in ieder geval af en toe – stoppen alle opties eindeloos te blijven overwegen en onze zoektocht naar de Perfecte Partner staken: geluk is niet kúnnen kiezen, geluk ís kiezen.

Het geheim van geluk in de liefde is misschien wat ontnuchterend: stel prioriteiten in wat je wilt in een partner, verwacht niet te veel van de ander en geniet van wat er wel is. Dankbaarheid is, zoals je later zult lezen, een belangrijk goed in liefdesrelaties. Lastig voor de perfectionist of romanticus, maar niet ondoenlijk. Mettertijd stellen we harde eisen en prioriteiten bij. Dat gaat vaak vanzelf wanneer de realiteit onze dromen corrigeert. Uiterlijke schijn en status worden steeds minder belangrijk en de beperkingen – als ze eenmaal zijn geaccepteerd – komen de liefde soms zelfs ten goede.  

 

 

 

 

De stoelendans: waarom het zo lastig is the one and only te vinden


De stoelendans

Simpele metaforen kunnen helpen om ingewikkelde situaties uit ons echte leven begrijpelijk te maken. Laten we een liefdesrelatie daarom eens vergelijken met een stoel. Misschien heb je er nooit zo over nagedacht, maar een goede stoel (of bank) in je huis is extreem belangrijk: je brengt er namelijk een groot deel van je dagelijkse leven op door. Lezend, tv-kijkend, gesprekken voerend, nadenkend, etend, sudoku’s makend. Een goede stoel is niet te zacht, niet te hard, heeft voldoende ruggensteun en bewegingsvrijheid enzovoorts. Een slechte stoel verpest je rug, je humeur, je concentratievermogen en je productiviteit. Belangrijk dus om zorgvuldig te kiezen. Bij de keuze voor een stoel voel je gelukkig al na een paar minuten of deze comfortabel genoeg is om er een hele film op uit te kijken.Hoe lastig is het om een goede stoel te vinden? Dat ligt eraan wat je verder nog van de stoel verwacht (en de stoel van jou).

Complexiteitsniveau 1: ‘Ik wil een stoel die lekker zit.’
Stel dat je niks geeft om looks, uitstraling, merk of materiaal: het belangrijkste criterium is dan of de stoel comfortabel is. Comfortabel genoeg om er een groot deel van je dagelijkse leven op te slijten. Als je op stoelenjacht gaat, zijn er grofweg drie mogelijke scenario’s:

  • Ja. Deze stoel zit goed. Houden!
  • Nee. Deze stoel veroorzaakt ongemak en rugpijn. Weg ermee!
  • Misschien. Deze stoel is een twijfelgeval.

A. Zit de stoel goed? Niets aan doen, rustig blijven zitten. De stoel blijft. B. Geeft de stoel rugpijn? Auw, vervelend, toch is de diagnose makkelijk gesteld: de stoel veroorzaakt pijn en moet terug. C. En dan heb je de stoelen uit de twijfelcategorie: die zijn het lastigst. Ligt het aan de stoel of moet je gewoon nog even wennen? Om zeker te zijn dat je de juiste beslissing neemt zou je hem een tijdje kunnen testen.
Dit lijkt simpel, maar de meeste stoelenjagers hebben meer verwachtingen dan alleen zitgemak. Dat compliceert de keuze.

Complexiteitsniveau 2: ‘De stoel moet ook stofvrij, goedkoop, roodbruin, duurzaam en… zijn.’
Misschien wil je dat de stoel bij de rest van je interieur past. En dat ie makkelijk schoon te maken is. En stofvrij, want je hebt last van stofmijt. O ja, ook wil je dat de stoel duurzaam en ecologisch is gemaakt, het liefst in Zuid-Amerika. Elk selectiecriterium dat je toevoegt verkleint de kans dat je simpelweg tevreden bent met een stoel, zelfs als hij heerlijk zit.

Complexiteitsniveau 3: ‘Wil ik de stoel morgen nog wel?’
Laat er tijd overheen gaan en je merkt dat alles in het leven onvoorspelbaar en veranderlijk is. Inclusief wijzelf. Onze verlangens, angsten, obsessies en verliefdheden zijn nogal vluchtig en wisselend van aard. Ze kunnen dagelijks, wekelijks, maandelijks en jaarlijks veranderen. Als je ziek bent of door je rug bent gegaan, wil je een comfortabele stoel. Als alles goed gaat of als je bezig bent andere ambities uit te leven, dan past een luxe stoel met de juiste uitstraling misschien beter bij je.

Complexiteitsniveau 4: ‘Ik wil alleen die Ene Speciale Stoel die mij kriebels geeft.’
Behalve dat de stoel aan functionele criteria moet voldoen, willen we de stoel echt leuk vinden: dat hij ons emotioneel raakt. Een stoel kan aan alle voorgaande eisen voldoen, maar toch ben je er niet enthousiast over. En andersom kan je in je zoektocht ineens een stoel tegenkomen die compleet anders is dan je voor ogen had, maar die jou wel vlinders in je buik geeft. Hij is misschien te duur, zit niet geweldig en past eigenlijk totaal niet bij je interieur, maar toch: deze stoel MOET je gewoon hebben! Verliefdheid laat ons blindstaren op de verkeerde dingen. We raken gehecht aan stoelen die ons rugpijn geven bijvoorbeeld.
De realiteit van ons liefdesleven is helaas nóg een héél stuk ingewikkelder.

Complexiteitsniveau 5: ‘Oh jee, de stoel verwacht dingen van mij!’
Behalve wisselende en tegenstrijdige verlangens in onszelf, hoefden we ons tot nu toe niet druk te maken over wat de stoel er zelf van vindt. Je kunt hem gebruiken en misbruiken zoals het je blieft. Maar mensen van vlees en bloed hebben een bewustzijn. Misschien vind jij dat jullie een match zijn, maar de ander niet. Dat behoeftes wederzijds moeten zijn, verkleint je kansen op een fijne relatie aanzienlijk. Bij een dode stoel hoef je maar eenmalig goed te onderhandelen over de prijs, daarna is hij van jou en mag je ermee doen wat je wilt. Bij een mens van vlees en bloed blijf je bezig. Een gelijkwaardige relatie is eigenlijk één doorlopende onderhandeling waarin je constant aan het checken bent of jullie wensen genoeg met elkaar overeenkomen.

  • ‘Vind je het oké als ik deze keer de verjaardag van je moeder skip?’
  • ‘Mag ik nu eens de afstandsbediening?’
  • ‘Ik vind de buurman aantrekkelijk.’

Het feit dat een liefdesrelatie wederzijds moet zijn injecteert een hele reeks aan complexe gevoelens: verlatingsangst, angst om te kwetsen, bindingsangst, wantrouwen, jaloezie, wrok, boosheid, schuldgevoel en schaamte. Misschien dat daarom sommige mensen een relatie met hun hond of kat (of misschien zelfs een pop of robot) verkiezen boven een liefdesrelatie. Een gelijkwaardige partij triggert angst en onzekerheid.
Oké, genoeg stoelmetafoor! Je snapt de boodschap inmiddels: het is extreem lastig een leuke, passende partner te vinden (die jou ook wil), laat staan om daar vervolgens een fijne relatie mee te onderhouden die jaren duurt.